wtorek, 16 lipiec 2019 15:26

Pamiętajmy o żołnierzach niezłomnych (22) : Eugeniusz Kulwicki

Eugeniusz Kulwicki, w latach 1943 – 1945  żołnierz Armii Krajowej, po wojnie -  w latach 1945-1946 w antykomunistycznej, konspiracyjnej organizacji  Ruchu Oporu Armii Krajowej, aresztowany w 1946 r., wyrokiem Wojskowego Sądu skazany na 10 lat więzienia - ponad 7 lat więziony w Centralnym Więzieniu Politycznym we Wronkach, Potulicach … absolwent i doktor Wydziału Prawa UJ,  nauczyciel akademicki,  profesor nauk ekonomicznych Politechniki Krakowskiej – w 90 rocznicę urodzin.

Profesora Eugeniusza  Kulwickiego poznałam 13 czerwca b.r. na zebraniu Ludowego Towarzystwa Naukowo-Kulturalnego (LTN-K), Oddział  w Krakowie. Przypominał mi wyglądem śp. prof. Zygmunta Kaweckiego (1919-2003), mojego poprzednika na społecznej funkcji prezesa Stowarzyszenia „Klub Przyjaciół Wieliczki” . Prof. Kulwicki, pomimo wojennych i powojennych przeżyć  za PRL-u, jest  pogodnego usposobienia, otwartego na drugiego człowieka.  Obdarował uczestników zebrania książką swojego autorstwa „ŻYCIE W CIENIU „CIENI”  CZAS  PEERELU.   DZIENNIK 1953 – 1973” wydana w „Bibliotece Świętokrzyskiej” pod numerem 353.  W ogólnopolskim konkursie „Czas Peerelu”, organizowanym przez Program II Telewizji Polskiej oraz Ośrodek „Karta” – Archiwum Peerelu w 2003 r. dziennik ten wyróżniony został II nagrodą. Praca zyskała uznanie Jury jako szczególne wartościowe świadectwo lat 1953 – 1973. Jej autor wspomina, że po opuszczeniu więzienia w 1953 r. w kolejnych latach  ciągle musiał się ukrywać,  był ścigany, dlatego nie lubi, jak ktoś za nim idzie, dlatego rozważnie ogląda  się, bowiem  cienie - czuwają. Potwierdziło  to wiele wydarzeń.

 Po  przeczytaniu ww. książki, od dra Macieja Zarębskiego, prezesa Świętokrzyskiego Towarzystwa Regionalnego w Zagnańsku pozyskałam książeczkę autorstwa  Eugeniusza  Kulwickiego pt. „OCALIĆ OD ZAPOMNIENIA” wydaną w 1993 r. przez to Towarzystwo w serii „Biblioteka Świętokrzyska” nr 24. Jest to interesujący dokument doświadczeń autora, który doznał okrucieństw więzienia lat stalinowskich 1945 - 1953. Jego treść jest wyrazem oskarżenia przeciwko formom totalitaryzmu i jego wynaturzeń.

Eugeniusz  Kulwicki urodził się 18 listopada 1927 r. w Krakowie. Tu w  czasie II wojny światowej uczył się w   szkole handlowej  i po jej ukończeniu w 1943 r. otrzymał nakaz pracy w Luftgaukomando VIII Kraków przy ul. Warszawskiej 24 (obecnie gmach Politechnik Krakowskiej). Od tego czasu rozpoczął współdziałanie z Armią Krajową. Jego zadaniem było przekazywanie informacji do AK o działalności Wojskowej Komendy Lotniczej nr 8 Kraków-Wrocław.  W czasie wykonywania zadań konspiracyjnych został zatrzymany przez  niemiecką Służbę Bezpieczeństwa w kotle dworca kolejowego w Krakowie. Podczas konwoju zbiegł.

W latach 1943-1945 uczył się na tajnych kompletach oraz w Technikum Chemicznym. Po wojnie   podejmuje naukę  w III Gimnazjum im. J. Sobieskiego w Krakowie  - należał do  harcerstwa i konspiracyjnej organizacji  Ruch Oporu Armii Krajowej.  Utrzymywał kontakty  z podziemiem zbrojnym na Podhalu za co w 1946 r.  został aresztowany. Wojskowy Sąd we Wrocławiu   skazał go  na 10 lat więzienia. W latach 1946 – 1953  jako więzień polityczny przebywał  w więzieniach we Wrocławiu, następnie przez 5 lat izolowany w Centralnym Więzieniu Politycznym we Wronkach,  i Potulicach  - po wyjściu na wolność inwigilowany  o czym pisze w książce „W CIENIU CIENI”.  W   rozdziale „Katownia we Wronkach” pisze: „Dla jakże wielu, więzienie to było i pozostanie w ich niezatartej pamięci miejscem okrutnej kaźni, symbolem grozy, która zawisła nad każdym tam osadzonym z przyczepioną na wejściu metryka „wroga ludu”, co rzeczywiście oznaczało przeciwnika sowietyzacji kraju.”

Po zwolnieniu z więzienia – 26 sierpnia 1953 r. udał się na Jasną Górę by się pomodlić przed  obrazem Matki Bożej Częstochowskiej.  Zdał maturę i studiował  prawno na Uniwersytecie Jagiellońskim (1954 – 1958). Podczas studiów był zaangażowany w działalność  Zrzeszenia Studentów Polskich, organizując m.in. Studencki Klub Literacki, Międzyuczelniany Klub Motorowy, Studencki Punkt Usługowy „Żaczek”, którego był prezesem. W maju 1956 r. był jednym z organizatorów pierwszych w Polsce Juwenaliów. Pisał opowiadania, eseje, felietony i publikował je w miesięczniku „Wiadomości Uniwersyteckie”. Pracował jako  aplikant w Sądzie Wojewódzkim w Krakowie, kierownik Studenckiego Punktu Usługowego „Żaczek” w Zrzeszeniu Studentów Polskich. W latach 1963 – 1966 pełnił funkcję starszego asystenta na Akademii Górniczo-Hutniczej. W 1966 r. obronił pracę doktorską na Wydziale Prawa UJ i  rozpoczął pracę naukową w Katedrze Ekonomii  Politechniki Krakowskiej.  W 1972 r. po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego został powołany na stanowisko docenta w Politechnice Krakowskiej. Tytuł profesora uzyskał w 1993 r. i  objął funkcję dyrektora Instytutu Ekonomii, Socjologii i Filozofii Politechniki Krakowskiej. W 1998 r. przeszedł na emeryturę.

Wykładał też  w Małopolskiej Wyższej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie. Mieszka w Krakowie. Jest autorem ponad stu artykułów naukowych  i kilku książek. To społecznik z pasjami pozanaukowymi: pisarstwo, numizmatyka, podróże, narciarstwo, fotografia. Należy do: Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego w Krakowie, Staszowskiego Towarzystwa Kulturalnego (STK), LTN-K. Uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, złotymi odznakami: „Za pracę społeczną dla miasta Krakowa”, „Za zasługi dla Ziemi Krakowskiej”, medalami: „BENE MERITIO” (Dobrze Zasłużony),  MWSE; imienia Wincentego Witosa „Za Zasługi dla Ruchu Ludowego”. Brał udział w organizowanych przez STK Ogólnopolskich Sympozjach poświęconych zbrodniom reżimu stalinowskiego w Polsce. W 1990 r. był współautorem Apelu do władz RP postulującego:  „jak najszybsze ujawnienie i ustalenie winnych zbrodni popełnionych na polskim narodzie przez totalitarny system komunistyczny w okresie jego funkcjonowania.”

Opracowała Jadwiga Duda

Piotr Sosin

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.